Λοιπόν, αποφάσισα να μην ξαναδημοσιεύω στον τοίχο μου ή σε αυτό το μπλογκ εικόνες φρίκης, είτε από την Τουρκία είτε απ' την Ελλάδα. Από όπου και αν προέρχονται.
Γιατί; Επειδή νομίζω ότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να απευαισθητοποιούν τον κόσμο, να τον τρομάξουν και να τον σαστίζουν. Συνηθίζουμε το τέρας. Γιαυτό ακριβώς και το συνεχές μας τάισμα από τα μέσα, τον κινηματογράφο και τα βιντεοπαιχνίδια. Για να γίνουμε ένα με το τέρας που έλεγε και ο Χατζιδάκις.
Είναι λυπηρό η εικόνα ενός κρεμασμένου σκύλου, όσο πραγματικά αποτρόπαια και είναι, να εξεγείρει συναισθήματα εντονότερα από την εικόνα ενός παιδιού που πεθαίνει από την πείνα ή είναι ακρωτηριασμένο. Όμως αυτό μάλλον συμβαίνει διότι η καθημερινότητα μας έχει κατακλυστεί από εικόνες ανθρώπινης απαξίωσης.
Άλλες φορές βέβαια, μια ωμή εικόνα μπορεί να μας σπρώξει να αντιδράσουμε. Αλλά θα μας σπρώξει με οργή, με τυφλή οργή, που εύκολα θα χειραγωγηθεί από εκείνους που την περιμένουν και υπολογίζουν στην βία, εκείνους που χρησιμοποιούν την φρίκη σαν εργαλείο δουλειάς.
Χρειαζόμαστε εικόνες ζωγραφισμένες με κουβάδες αίματος για να ξέρουμε ότι χτυπάνε παιδιά στην Τουρκία; Ότι βιάζουν κρατούμενους στο Ιράκ; Ότι βασανίζουν μετανάστες στην Αμυγδαλέζα; Τα ξέρουμε αυτά. Τα ξέραμε πριν καν γίνουν. Πάντα τα ξέραμε. Έτσι δεν είναι;
Νομίζω ότι ένα μεγάλο μας πρόβλημα μας είναι ότι έχουμε ξεχάσει την ομορφιά. Ίσως θέλουν να ξεχάσουμε ότι υπάρχουν λύσεις.
Γιατί; Επειδή νομίζω ότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να απευαισθητοποιούν τον κόσμο, να τον τρομάξουν και να τον σαστίζουν. Συνηθίζουμε το τέρας. Γιαυτό ακριβώς και το συνεχές μας τάισμα από τα μέσα, τον κινηματογράφο και τα βιντεοπαιχνίδια. Για να γίνουμε ένα με το τέρας που έλεγε και ο Χατζιδάκις.
Είναι λυπηρό η εικόνα ενός κρεμασμένου σκύλου, όσο πραγματικά αποτρόπαια και είναι, να εξεγείρει συναισθήματα εντονότερα από την εικόνα ενός παιδιού που πεθαίνει από την πείνα ή είναι ακρωτηριασμένο. Όμως αυτό μάλλον συμβαίνει διότι η καθημερινότητα μας έχει κατακλυστεί από εικόνες ανθρώπινης απαξίωσης.
Άλλες φορές βέβαια, μια ωμή εικόνα μπορεί να μας σπρώξει να αντιδράσουμε. Αλλά θα μας σπρώξει με οργή, με τυφλή οργή, που εύκολα θα χειραγωγηθεί από εκείνους που την περιμένουν και υπολογίζουν στην βία, εκείνους που χρησιμοποιούν την φρίκη σαν εργαλείο δουλειάς.
Χρειαζόμαστε εικόνες ζωγραφισμένες με κουβάδες αίματος για να ξέρουμε ότι χτυπάνε παιδιά στην Τουρκία; Ότι βιάζουν κρατούμενους στο Ιράκ; Ότι βασανίζουν μετανάστες στην Αμυγδαλέζα; Τα ξέρουμε αυτά. Τα ξέραμε πριν καν γίνουν. Πάντα τα ξέραμε. Έτσι δεν είναι;
Νομίζω ότι ένα μεγάλο μας πρόβλημα μας είναι ότι έχουμε ξεχάσει την ομορφιά. Ίσως θέλουν να ξεχάσουμε ότι υπάρχουν λύσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου